fbpx

Ik ging met de trein naar Oekraïne en ik raad het niet aan

Home / Oost-Europa / Ik ging met de trein naar Oekraïne en ik raad het niet aan

Deze website mag dan gericht zijn op Rusland, de landen van de voormalige Sovjet-Unie mogen niet vergeten worden. Deze zomer besloot ik Oekraïne te bezoeken. Met de trein. En ik doe het nooit meer. Waarom niet? Dat lees je in dit artikel.

Met de trein

Wanneer een land redelijk makkelijk te bereiken is voor mij als Nederlander en het niet veel duurder is dan het vliegtuig vind ik het nog wel eens leuk om met de trein te gaan. Het is leuk om te horen hoe de omroep van de trein van Nederlands, Engels en Duits (Nederland) naar Engels en Duits (Duitsland) naar Duits, Engels en Pools (Polen, vlak na de grens) naar enkel Pools (Polen) naar Pools en Oekraiens (Polen, vlak bij de grens met Oekraïne) naar enkel Oekraiens (Oekraïne) gaat. Dat doet denken hoe veel rekening Nederland wel niet houdt met de toeristen, en hoe dat eigenlijk best vreemd is. Zou Nederland het enige land zijn waar de internationale treinen worden omgeroepen in het Engels, Nederlands, Duits en Frans?

Lichtpuntje in de Poolse trein: mijn medereizigers hadden een hond bij zich. Die het erg warm had in deze trein zonder airconditioning, trouwens.

Zo. Veel. Vertraging.

Ze zeggen dat Nederlandse treinen veel vertraging hebben, maar dit was een stukje erger: iedere trein had genoeg vertraging om mij te moeten laten haasten met overstappen. Gezien het feit dat ik voor iedere trein op papier een uur of meer overstaptijd had zegt dat wel wat over de vertraging! Ik rende alleen maar van de ene naar de andere trein, over stations die ik niet kende, en, in het geval van Rzepin, vanwaar de trein naar Wroclaw vertrok, zonder ook maar iemand die iets anders dan Pools sprak, zodat ik geen idee had of ik überhaupt wel goed zat. Niet gek dus dat ik pas in de trein van Wroclaw naar Lviv, die ik op miraculeuze wijze haalde, besefte dat ik sinds Berlijn niks meer had gegeten. Omdat ik zo had gehaast had ik echter geen mogelijkheid gehad om te pinnen, dus had ik niets in de lokale valuta. Ik deelde mijn coupé met een meisje dat me een banaan gaf en een koffie voor me kocht. Lief. Ze sprak Russisch, maar vertelde dat ze nog nooit van haar leven Russisch had gesproken, omdat ze met haar familie en vrienden enkel Oekraiens sprak. Daardoor kon ze soms niet op bepaalde woorden komen. Een vreemde ervaring iemand te helpen met een taal die ook niet jouw moedertaal is.

Onze coupé. Dat matras aan de muur kun je uitklappen om zo nog een bed te krijgen.

Ik had geen zitplek voor de trein van Lviv naar Odessa dus vroeg ik in de trein van Wroclaw naar Lviv de provodnik, conducteur en tevens aanspreekpunt van jouw treinstel, om hulp. Ik vroeg aan wat passagiers of de provodnik Russisch sprak. De passagiers antwoordden bevestigend. Toen ik me omdraaide hoorde ik hen zeggen: “gadverdamme, Russisch”. Fijn. De provodnik lachtte me ook nog uit. “Nee, dit is geen geldig ticket. Ik weet ook niet hoe je daaraan bent gekomen. Hier kun je niks mee. Zal ik hem voor je weggooien of doe je dat zelf?”. Mijn Interrailkaart, die hij gezien zijn gezichtsuitdrukking ook nog nooit gezien had, gebruikte hij als onderzetter voor zijn koffie. Dat zag ik aan de twee koffiekringen toen ik bij aankomst in Lviv mijn ticket terugkreeg.

Bedankt, provodnik. Word ik straks op de terugweg weer aangekeken omdat m’n kaartje er zo smoezelig uitziet, zeker.

Lviv heeft een hekel aan Rusland

In Lviv (dat je overigens uitspreekt als L’vov, maar dit terzijde) had ik dus een probleem. Vanaf Duitsland heb je namelijk het probleem dat je niet alleen een vervoersbewijs moet hebben, maar ook een zitplaats. Je hebt dus twee kaartjes: eentje met je begin- en eindstation, en eentje met je zitplaatsnummer. Ditzelfde geldt voor Polen. Het bedrijf dat mijn treinkaartjes regelde gaf mij een vervoersbewijs, en vertelde dat ik in Lviv een zitplaats apart kon kopen. Dat kon niet. De caissières lachten me uit. Ik moest een heel nieuw kaartje kopen, maar het was hartje zomer, en dan zijn alle treinen naar Odessa volgeboekt omdat Odessa bij het strand ligt. De eerstvolgende trein waar een zitplek voor gekocht kon worden vertrok pas over twee dagen.
Ik wilde niet nog twee dagen in Lviv zijn!

Het treinstation van Lviv. Voor de komende 7 uur was dit mijn verblijfplaats.
Afbeelding

Ik begreep al gauw dat de mensen in Lviv een hekel hebben aan Rusland. Niet verrassend, kijkend naar de oorlog en de politieke situatie. Helaas betekende dit dat zij ook een hekel aan mij als Russisch-sprekende hadden. Op zich een compliment, want ze dachten dus dat ik Russische was. Engels spraken zij niet, dus hen in het Engels aanspreken was geen optie. Zelfs uitleggen dat ik drie talen goed spreek maar Oekraiens daar helaas niet één van is, hielp niets. Ik werd dus constant genegeerd, afgesnauwd en onterecht behandeld door mensen die er nota bene werkten en betaald werden om mensen zoals ik te helpen!

Service with a snauw

Als dit me jaren geleden was overkomen was ik waarschijnlijk gaan huilen in een hoekje, maar door de stress en de eerdere ervaring van slechte service in Rusland veranderde iets in mij: ik zal ze eens laten zien wat Russisch is. En dus begon ik als een viswijf te schreeuwen wanneer ik genegeerd werd. Snauwde ik terug wanneer ik afgesnauwd werd, en herhaalde mijn vraag iets luider wanneer ik gemompel als antwoord kreeg. Ik schrok van de toon van mijn stem en hoe intimiderend ik kan klinken in het Russisch. Als ik dat in Nederland zou flikken zou ik de grap van de servicebalie zijn geweest, die werknemers jaren later nog zouden imiteren.

Ik was kapot, maar een appel cider maakt een hoop goed. Zie je hoe uitgeput en gestrest ik eruitzie? Ja? Zo voelde ik me ook.

Maar dit was Oekraïne, en met afdruipen wanneer je afgesnauwd wordt kom je die trein niet in. En raad eens? Ik kreeg service! Wel “service with a snauw” in plaats van “service with a smile”, maar goed, ik kreeg wat ik wilde hebben: een ticket naar Odessa mét zitplaats. Moest ik alleen nog 7 uur wachten op station Lviv, maar een terrasje met wat Oekraiense bietensoep en een lekkere appel cider maakte een hoop goed. Op dit terras maakte het ze zelfs niet zo veel uit dat ik de taal die niet genoemd mag worden sprak; ze antwoordden enkel in het Oekraiens, wat ik niet begreep, maar ik kreeg wat ik had besteld, dus ik had toch iets goed gedaan, denk ik zo. Ze begrijpen Russisch ook wel, ze doen alleen alsof ze het niet begrijpen. Ik kocht een simkaart (heel belangrijk) en stelde mijn vriendin en mijn ouders op de hoogte van alles.

Lviv-Odessa

Van Lviv naar Odessa ging van een leien dakje; ik was naar de supermarkt geweest en had lekker eten gekocht voor in de trein, een beetje wodka en wat sap om mee te mixen. Ik deelde de coupé met een moeder en een jongetje (de wodka bewaarde ik dus maar voor een andere dag). Het jongetje pakte het enige stopcontact dat er was, maar toen ik aan de telefoon met mijn vriendin haar vertelde dat ik mijn mobiel op moest laden stond het jongetje ter plekke “zijn” stopcontact af. Erg lief. Ik had wat Oekraiense griven gepind en kon koffie en thee halen.

Gered! Eindelijk in Odessa!

Het hele reizen is zo leuk omdat je juist veel ups en downs hebt, maar toch weet dat het goed komt. Je maakt zo veel dingen mee en leert zo veel nieuwe dingen over jezelf. Juist de slechte ervaringen maken je sterker, ook al wil je op het moment zelf het liefst door de grond zakken en in Nederland weer opgegraven worden. En die slechte ervaringen zorgen ook voor de goede verhalen, zoals je net hebt kunnen lezen. Zou ik reizen naar Odessa met de trein aanraden? Nee. Maar ben ik blij dat ik het toch heb gedaan? Zeker!

Dreigende wolken terwijl je geen idee hebt wanneer je vertraagde trein aankomt want de omroep is alleen maar in het Pools. Fijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *