fbpx

Het leven in een klein Russisch stadje: Saratov

Home / Blog / Het leven in een klein Russisch stadje: Saratov

Toen ik mijn eerste reis naar Rusland plande kreeg ik van veel vrienden te horen dat Moskou en Sint Petersburg niet telden als Rusland. Ik moest eerst maar eens het echte Rusland bekijken voordat ik kon zeggen dat ik het leuk vond. Toen ik het erover had met een vriend en hij voorstelde dat ik naar zijn woonplaats, Saratov, zou komen, zei ik ja. In dit artikel vertel ik hoe het daar was.

Een luxe hotel

Ironisch genoeg waren alle hotels in Saratov in vergelijking met Moskou en Sint Petersburg nog best duur. Ik betaalde 120 euro voor 3 dagen en 2 nachten (ter vergelijking: in Moskou betaalde ik 20 euro per nacht). Ik had wel geluk: door een fout op de website waren de luxe kamers net zo goedkoop als de allergoedkoopste, dus ik had luxe gekozen. De hotelkamers waren allemaal in de stijl van een bepaald land, en ik kreeg de Japankamer: een watervaldouche, prachtig rood bed, Japanse versieringen aan de muren en een echte kimono in de kast. Het ontbijt werd vers gemaakt. Het hotel was klein, er was één receptioniste. Ze hielp me pizza te bestellen omdat ik bang was om de pizzeria te bellen.

Ontbijt!

Goedkope taxi’s

Ik had geluk: in Moskou maakte ik kennis met iemand die uit Saratov kwam. Hij gaf mij het telefoonnummer van een goedkope taxicentrale. Ik ben nooit zo goed met navigatie en mijn Russische simkaart had geen internet, dus ik verdwaalde vaak. De taxi’s waren goedkoop, dus de eerste dag liep ik een stukje, raakte verdwaald, belde de taxi en liet mezelf voor 1 euro weer afzetten bij het hotel, om vervolgens weer een stukje de andere kant op te lopen. Één keer kreeg ik een chagrijnige mevrouw aan de lijn die expres snel Russisch begon te praten zodat ik haar niet zou verstaan. Ik gaf mijn straat door en vroeg of ze haar laatste zin kon herhalen, maar ze hing op zonder bevestiging of de taxi wel zou komen. Ik besloot door te lopen en belde even later opnieuw. Door een lieve meneer werd een taxi geregeld, maar terwijl ik wachtte op die taxi was de taxi van de chagrijnige mevrouw gearriveerd: ik werd gebombardeerd met telefoontjes en smsjes door de chauffeur. Ik had geen idee hoe ik terug zou moeten lopen en zat al in een taxi, dus ik negeerde de telefoontjes en smsjes. Had de chagrijnige vrouw maar normaal moeten doen.

De mensen

De mensen in Saratov waren erg aardig en vonden het geweldig dat er iemand uit Europa in hun Saratov kwam. Nog geweldiger vonden ze het dat ik Russisch sprak. Ik raakte in gesprek met een marktvrouw. Er liep een zwerfhond bij haar kraampje, en de vrouw wierp de hond wat groenten toe. “Hij eet alles”, zegt ze. “De zwerfhonden en -katten hier hebben geleerd groenten en fruit te eten, want goed voer is er niet voor hen. Deze hond loopt hier altijd, ik sta hier iedere dag en hij weet dat ik hem eten geef”. Er liep ook een kitten, die wilde spelen. Volgens de marktvrouw moest ik niet bang voor de zwerfhonden zijn: “ze zijn banger voor jou. Laat ze met rust, dan laten zij jou ook met rust”. Ik kocht een kilo druiven bij haar voor 45 roebel, gaf haar 50 roebel en zei dat ze het wisselgeld wel kon laten zitten. Dat mocht niet: ze stond erop om het me terug te geven. 5 roebel, dat is ongeveer 7 eurocent.

De hond van de marktvrouw.

De dieren

Overal in Saratov liggen zwerfhonden en -katten in de zon te slapen. Ze zien er rustig uit en agressie komt niet voor, tenminste, niet in de zomer. In de winter, wanneer er weinig voedsel en strenge kou is, worden de honden soms agressief. Als je hen eten geeft gaan ze weg.

Met de stem van de marktvrouw in mijn hoofd (“ze hebben geleerd groenten en fruit te eten, want goed voer is er niet voor hen”) bedacht ik me dat ik wel eens hondenvoer zou kunnen kopen, zodat de honden wat voedingsstoffen binnen zouden krijgen. Ik kocht een zak en legde voorzichtig, zodat de slapende honden niet zouden schrikken, een handje brokken bij ze neer. Een hond snuffelde er even aan, maar ging toen weer liggen. Hij lustte het niet! Toch was het voer niet voor niets gekocht, want al gauw kwamen er zwerfkatten die het hondenvoer met smaak opaten.

Er waren geen gevechten tussen de dieren, al blijven de katten over het algemeen liever weg bij de honden. De katten hebben in de winter een grotere kans om te overleven dan de honden: de katten verstoppen zich in gebouwen of kruipen in kleine ruimtes, waar het warm is.

De katten spelen rustig met elkaar.

Alcohol

Ik ontmoette Anton, de vriend die mij had voorgesteld naar Saratov te komen. Ik was 19 en had in Moskou en Sint Petersburg meerdere keren wodka gekocht, zonder problemen. In Saratov ging dat niet: ik moest 21 zijn, en dat ik in Moskou en in Sint Petersburg altijd wodka kocht maakte de caissière niet uit. Anton had zijn paspoort niet bij zich (en hij was 20), dus kochten we vies, lauw bier dat we in een parkje opdronken. Wat een leven. Daarna bestelden we pizza.

Conclusie

Het leven in een klein Russisch stadje is best leuk. De mensen zijn rustiger dan in Moskou, het is vredig, en er lopen katten en honden over straat. Toch zou ik liever Moskou kiezen, daar heb je gewoon de metro en hoef je niet met chagrijnige vrouwen te bellen om een taxi te regelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *